Η Γενική Συνέλευση του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητών Υποβρυχίου Κυνηγίου της 27.5.2003, καθώς και εκείνη της 16.12.2004, είχαν ομόφωνα αποφασίσει να γίνει εισήγηση στην ΕΟΥΔΑΑΤΚ για την τροποποίηση του κανονισμού του Πανελληνίου Πρωταθλήματος, ώστε να εναρμονισθεί αυτός με τα διεθνώς ισχύοντα. Οι κύριες αλλαγές θα ήταν α) η δυνατότητα διεξαγωγής του πρωταθλήματος χωρίς σκάφη (με κολύμβηση των αθλητών), β) η δυνατότητα αφαίρεσης βαθμών για συγκεκριμένες επουσιώδεις παραβάσεις κανονισμών, γ) ο περιορισμός του ροφού σε ένα ψάρι ανά αθλητή ανά ημέρα επί ποινή αποκλεισμού, δ) ο περιορισμός των κομματιών από κάθε είδος στα 10 ανά αθλητή, ανά ημέρα, ε) ενώ ο τρόπος βαθμολογίας θα λάμβανε υπόψιν για τους βαθμούς του κάθε αθλητή την καλύτερη ψαριά της κάθε ημέρας. Αυτή η ψαριά θα βαθμολογείται με 100 βαθμούς, ενώ οι υπόλοιπες ποσοστό επί τοις 100 επί της καλύτερης ψαριάς.
Ο ΠΣΑΥΚ κατέθεσε εγγράφως τις ανωτέρω προτάσεις του στην Ομοσπονδία μαζί με το σχέδιο του νέου κανονισμού. Η Ομοσπονδία, αποδέχθηκε τις προτάσεις του Π.Σ.Α.Υ.Κ., και όπως μας πληροφόρησε ο σύμβουλός της κ. Δ. Μπουφίδης, με πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου η Ε.Ο.Υ.Δ.Α.Τ.Κ. θέσπισε το νέο κανονισμό του αθλήματος που τις περιλαμβάνει και βρίσκεται συνημμένα στο παρόν. Επειδή το συνημμένο κείμενο δεν έχει εκδοθεί από την Ομοσπονδία, διατηρούμε επιφύλαξη για τυχόν λάθη, μια και το επίσημο κείμενο θα μας διαβιβασθεί στο μέλλον.

Μετά και το τελευταίο αυτό πολύ σημαντικό βήμα, ο Π.Σ.Α.Υ.Κ. θεωρεί ότι με τη δύση της δεύτερης θητείας του διοικητικού του συμβουλίου (εκλογές το Μάϊο 2006) και 6 ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυσή του, ολοκλήρωσε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στο χώρο του αθλήματος και πρέπει πλέον να στραφεί αποκλειστικά στην αναζωπύρωση της συμμετοχής των νέων ανθρώπων στο άθλημα και στην ανεύρεση πόρων για τη συμμετοχή της εθνικής ομάδας σε περισσότερους διεθνείς αγώνες. Το θεσμικό πλαίσιο του αθλήματος και οι καλές σχέσεις με την Ομοσπονδία μπορούν να αποτελέσουν στέρεη βάση για το νέο μεγάλο στοίχημα στο αγαπημένο μας σπορ. Ο χρόνος θα δείξει αν μπορούμε να τα καταφέρουμε απέναντι σε μια τόσο διαφορετική πρόκληση!

Οι μόνες διαφορές που πλέον έχει ο κανονισμός Πανελληνίου Πρωταθλήματος από τον Γενικό Κανονισμό είναι οι ακόλουθες:

  • Στο άρθρο 7 του ελληνικού κανονισμού προβλέπεται ότι:«Η κάθε αγωνιστική ημέρα είναι έγκυρη εφόσον έχουν συνολικά συμπληρωθεί το 1/2 του προβλεπόμενου χρόνου αυτής. Ο αγώνας είναι έγκυρος, μόνο αν συνολικά έχουν διεξαχθεί 5 ώρες έγκυρου αγώνα, είτε σε μία έγκυρη ημέρα είτε σε δύο έγκυρες ημέρες.». Στον διεθνή κανονισμό προβλέπεται (άρθρο 6.1.12) ότι πρέπει να συμπληρωθούν τα 2/3 του προβλεπομένου χρόνου μιας ημέρας για να είναι αυτή έγκυρη.Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Στο διεθνή κανονισμό αρκεί μια έγκυρη ημέρα για να έχουμε έγκυρο πρωτάθλημα. Στο δικό μας κανονισμό θα πρέπει να έχουμε συνολικά τουλάχιστον 5 ώρες αγώνα σε 1 ή 2 έγκυρες ημέρες για να είναι έγκυρο το πρωτάθλημα.

    [list]

  • Στο άρθρο 13 του ελληνικού κανονισμού προβλέπεται ότι:«Το μέγιστο βάρος αλιεύματος που βαθμολογείται είναι τα 10 κιλά.». Στο διεθνή κανονισμό (άρθρο 6.3.1. το ανώτατο όριο είναι τα 12,5 κιλά. Όμως ο ειδικός κανονισμός του αγώνα PARTICULAR RULES) μπορεί να το περιορίζει.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Στο δικό μας κανονισμό δυσκολεύουμε τα πράγματα. Ενώ στο εξωτερικό με ένα ψάρι 14 κιλών μπορείς να πάρεις 12.500 + 500 =13.000 βαθμούς, στην Ελλάδα μπορείς να πάρεις μόνο 10.000 + 500 = 10.500 βαθμούς με το ίδιο ακριβώς ψάρι.

  • Στο άρθρο 13 του ελληνικού κανονισμού προβλέπεται ότι: «Δεν υπολογίζονται άλλα είδη εκτός από ψάρια. Δεν είναι έγκυρα τα είδη σμέρνα, μουγκρί, ….», ενώ στο διεθνή (άρθρο 6.3.1.) αυτά τα ψάρια επιτρέπονται, αλλά παίρνουν συγκεκριμένο αριθμό βαθμών ανεξαρτήτως βάρους.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Θεωρούμε ότι η σύλληψη αυτών των ειδών δεν αποτελεί ιδιαίτερη επιτυχία και δεν θέλουμε να την εισάγουμε πάλι στους αγώνες μας.

  • Στο άρθρο 13 του ελληνικού κανονισμού προβλέπεται ότι:«Εφόσον ο αθλητής δεν αλιεύσει ψάρια μικρότερα του κατώτατου εγκύρου βάρους, λαμβάνει πριμ 2.500 πόντους. Για να λάβει το εν λόγω πριμ, ο αθλητής θα πρέπει να έχει τουλάχιστον 1 έγκυρο αλίευμα.». Στο διεθνή κανονισμό (άρθρο 6.3.1.c) επιβάλλονται απλώς ποινές σε όποιους αλιεύσουν ψάρια μικρότερα των 2/3 του κατώτατου έγκυρου βάρους.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Θεωρούμε ότι είναι καλύτερο το θετικό κίνητρο βαθμών ώστε να μη συλλαμβάνονται μικρά ψάρια από την ποινή. Επί πλέον, αυτός που θέλει το extra prim δεν αρκεί να μη χτυπήσει ψάρια κάτω των 2/3 του κατώτατου έγκυρου βάρους, πρέπει να μη χτυπήσει ψάρια μικρότερα από τα έγκυρα. Κι ένα γραμμάριο αν υπολείπεται το ψάρι του έγκυρου βάρους (500 γρ.) τότε το πριμ χάνεται. Σημειώνεται, ότι με το διεθνή κανονισμό δεν υπάρχει καμία ποινή σε αυτό το ενδεχόμενο.

  • Στο άρθρο 13 του ελληνικού κανονισμού προβλέπονται κυρώσεις για διάφορες παραβιάσεις του κανονισμού. Στις επουσιώδεις παραβιάσεις προβλέπεται αφαίρεση βαθμών, ενώ στις σοβαρές αποκλεισμός του αθλητή. Στο διεθνή κανονισμό (άρθρα 6.4 – 6.6) δεν προβλέπεται αφαίρεση βαθμών, αλλά τα μέτρα της επίπληξης και του αποκλεισμού. Δύο επιπλήξεις ισοδυναμούν με αποκλεισμό.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Θεωρούμε ότι αυτοί που παραβιάζουν τον κανονισμό πρέπει να τιμωρούνται. Η ποινή του αποκλεισμού είναι πολύ βαριά και σπανιότατα επιβάλλεται. Την απλή επίπληξη ουδείς την θυμάται μετά τον αγώνα, καίτοι ο αθλητής άντλησε πλεονέκτημα από την παραβίαση. Η αφαίρεση βαθμών όμως είναι δίκαιη αντιμετώπιση της παρατυπίας και δεν αποκλείει τον αθλητή από το να συνετισθεί και ακόμη και να κερδίσει τον αγώνα παρά την επιβολή της. Από την άλλη επιτρέπει στον Αλυτάρχη να διατηρήσει με ευκολία τον πειθαρχικό έλεγχο στους αθλητές, αφού όλοι θα γνωρίζουν ότι δύσκολα μεν θα τους επιβληθεί ποινή αποκλεισμού, αλλά πολύ εύκολα μια ποινή αφαίρεσης βαθμών.

  • Στο άρθρο 4.3 του ελληνικού κανονισμού προβλέπεται ότι:«Κατά τη διάρκεια του αγώνα οι αθλητές επιτρέπεται να ποντίζουν τον πλωτήρα τους, εφόσον δεν κινούνται σε απόσταση μεγαλύτερη των 20 μέτρων από αυτόν.» Στο διεθνή κανονισμό (άρθρο 7.1.4) αναφέρεται γενικώς ότι οι αθλητές δεν επιτρέπεται να απομακρύνονται περισσότερο από 25 μέτρα από τη σημαδούρα τους, είτε αυτή είναι ποντισμένη, είτε όχι.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Θεωρούμε ότι όταν ένας αθλητής βουτάει στα 30 μέτρα, το σχοινί του θα είναι τόσο μακρύ και όταν κινείται, η σημαδούρα πίσω του θα κινείται κι αυτή 30 μέτρα πίσω του. Θα ήταν κουτό να αναγκάζαμε τον αθλητή να μαζεύει 5 μέτρα σχοινί και να το κρατάει στο χέρι του μέχρι την επόμενη βουτιά. Όταν όμως ο πλωτήρας είναι ποντισμένος, ο αθλητής μπορεί εύκολα να προσδιορίσει την απόσταση από τη σημαδούρα του και να κρατιέται εντός της απόστασης του κανονισμού. Για λόγους ασφαλείας επιλέξαμε τα 20 μέτρα από αυτήν (5 μέτρα λιγότερα από το διεθνή κανονισμό).

  • Στο άρθρο 10.7 του ελληνικού κανονισμού, που αναφέρεται σε διεξαγωγή αγώνα χωρίς σκάφη συνοδείας των αθλητών (με απλή κολύμβηση) προβλέπεται ότι:«Με τη λήξη του αγώνα στην καθορισμένη από τον Αλυτάρχη ώρα, οι αθλητές θα πρέπει να έχουν φέρει τα αλιεύματά τους σε ένα από τα επτά (7) σημεία τερματισμού. Στα σημεία αυτά που περιγράφονται ανωτέρω στην παράγραφο 10.1, θα βρίσκεται από ένα σκάφος της επιτροπής που θα τα παραλαμβάνει.». Στο διεθνή κανονισμό (άρθρο 7.3.20) αναφέρεται ότι κατά το τέλος του αγώνα οι αθλητές περιμένουν χωρίς να αλιεύουν μέχρις ότου κάποιο σκάφος τους παραλάβει.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Θεωρούμε ότι θα ήταν επικίνδυνο να αφεθούν οι αθλητές ελεύθεροι να τερματίσουν σε όποιο σημείο θέλουν στον αγώνα, καθώς θα είναι ιδιαίτερα δυσχερές στα σκάφη επιτροπής να τους εντοπίσουν μέσα στα κύματα ή όταν η περιοχή του βυθού εκτείνεται σε μεγάλο ισοβαθές πλάτος. Είναι πολύ καλύτερα να έχουν οι ίδιοι οι αθλητές την ευθύνη να μετακινηθούν προς τα 7 συγκεκριμένα και σεσημασμένα σημεία τερματισμού.

  • Στο άρθρο 20 του ελληνικού κανονισμού προβλέπεται ότι: «Στην προκήρυξη του αγώνα του Πανελληνίου Πρωταθλήματος, εφόσον αυτός πρόκειται να διεξαχθεί με τους όρους Α του άρθρου 9 του παρόντος, είναι δυνατόν να περιλαμβάνεται διάταξη που να προβλέπει την υποχρεωτική συμμετοχή δυτών ασφαλείας για τους διαγωνιζομένους. Την απόφαση για τη συμμετοχή των δυτών ασφαλείας λαμβάνει η ΕΟΥΔΑΑΤΚ μετά από συμβουλευτική γνωμοδότηση του διοργανωτή Ομίλου. Εφ’ όσον προβλεφθεί υποχρεωτική συμμετοχή δυτών ασφαλείας ισχύουν τα κάτωθι:

Α. Κάθε Όμιλος οφείλει να παρουσιάσει κατά τη συγκέντρωση των αρχηγών των ομάδων την παραμονή του αγώνα τόσους δύτες ασφαλείας, όσοι και οι αθλητές του που θα συμμετάσχουν στον αγώνα.

Β. Με ορισμό από την Επιτροπή του Αγώνα, κάθε δύτης ασφαλείας θα αντιστοιχεί σε κάποιον αθλητή διαφορετικού Ομίλου από αυτόν που τον δήλωσε.

Γ. Κατά τη διάρκεια του αγώνα κάθε αθλητής συνοδεύεται μέσα στο νερό, από το δύτη ασφαλείας που του όρισαν, ο οποίος βρίσκεται συνεχώς μαζί του στην επιφάνεια και απαγορεύεται να καταδύεται, εκτός εάν υφίσταται περίπτωση κινδύνου του αθλητή.

Δ. Ο δύτης ασφαλείας φέρει σήμα στην πλάτη πάνω από την στολή του και δεν έχει δικαίωμα να βοηθάει τον αθλητή με οποιονδήποτε τρόπο, με ποινή μηδενισμού του αθλητή εκείνη την ημέρα.». Στο διεθνή κανονισμό δεν προβλέπεται δύτης ασφαλείας υπό οιεσδήποτε συνθήκες.

Δικαιολογητικός λόγος διαφοροποίησης: Θεωρούμε ότι το άθλημα είναι επικίνδυνο και ότι ο δύτης ασφαλείας θα αυξήσει την πιθανότητα αποφυγής ατυχημάτων. Από το 2001 – 2003 τα πρωταθλήματα στην Ελλάδα διεξήχθησαν χωρίς δύτη ασφαλείας, αλλά το 2003 είχαμε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα που λίγο έλειψε να στοιχίσει τη ζωή του αθλητή του Ν.Ο.Σύρου Μ. Βαρθαλίτη. Το μέτρο του δύτη ασφαλείας ενεργοποιήθηκε και πάλι τα έτη 2004 -2005 χωρίς να δημιουργηθεί ιδιαίτερο πρόβλημα. Η διοργάνωση δυσχεραίνεται, αλλά το άγχος μειώνεται και η διατήρηση της λύσης αυτής κρίνεται σκόπιμη.